Abu Zabi: pokój w 24 godziny, przedłużony do odwołania

Pierwsza od lutego runda rozmów Ukrainy, USA i Rosji odbyła się 10 listopada 2026 r. w Abu Zabi. Przez blisko cztery godziny mówiono o gwarancjach bezpieczeństwa i powojennej architekturze Europy, choć Rosja nie zgadza się nawet na zawieszenie broni, a w nocy przed spotkaniem wysłała na Ukrainę 162 drony i rakietę balistyczną.

Jeśli potrzebujecie krótszego podsumowania, wystarczą słowa sekretarza stanu USA Marco Rubio: „To nie jest sprawa, którą da się rozstrzygnąć w ciągu najbliższych 24 godzin”.

W skrócie

• Delegacje Ukrainy, USA i Rosji rozmawiały 10 listopada 2026 r. w Abu Zabi blisko cztery godziny. To pierwsza taka runda od lutego, ciąg dalszy zaplanowano na 11 listopada.
• W nocy przed rozmowami Rosja zaatakowała Ukrainę 162 dronami i rakietą Iskander-M (dane Sił Powietrznych Ukrainy).
• Szef MSZ Rosji Siergiej Ławrow odrzucił zawieszenie broni i chce najpierw ustalić „parametry przyszłej architektury bezpieczeństwa”.
• Jared Kushner twierdzi, że Putin jest gotów na pokój pod pewnymi warunkami. Według Wołodymyra Zełenskiego USA pytały Kijów, czy wymieni Donbas na bezpieczeństwo.
• Ukraina zaproponowała rozejm na Morzu Czarnym i w energetyce. Dzień po tym, jak 11 października Donald Trump ogłosił „rozejm energetyczny”, Rosja, według Zełenskiego, zaatakowała sześć obiektów energetycznych.

Od stuleci wiadomo, że kiedy mówią armaty, dyplomaci milczą. W Abu Zabi postanowiono sprawdzić, co się stanie, jeśli jedni i drudzy będą mówić naraz. Wynik eksperymentu jest taki, że armaty słychać lepiej.

Pierwsza od lutego runda trójstronnych rozmów trwała blisko cztery godziny. Omawiano gwarancje bezpieczeństwa, sprawy humanitarne, powojenną odbudowę i „przyszłą architekturę bezpieczeństwa w Europie”. Amerykański wysłannik Jared Kushner zapowiedział mechanizmy, które mają zapobiec „ponownej eskalacji konfliktu”. To ambitny plan, zważywszy że obecna eskalacja nie zrobiła sobie jeszcze ani dnia przerwy.

Wystarczy kalendarz ostatnich dni. Na początku listopada rosyjski atak na punkt wydawania pomocy humanitarnej w obwodzie zaporoskim zabił, według Zełenskiego, 55 osób. W nocy z 7 na 8 listopada uderzenia w energetykę odcięły prąd ponad 600 tys. mieszkańców obwodu dniepropetrowskiego (dane koncernu DTEK) i niemal 250 tys. odbiorców w obwodzie charkowskim. Dobę przed rozmowami Rosja wypuściła na Ukrainę 317 dronów, a jej ministerstwo obrony samo pochwaliło się atakiem na cztery podstacje energetyczne. W nocy przed samym spotkaniem poleciały kolejne 162 drony i rakieta balistyczna Iskander-M, a trafienia odnotowano w 19 miejscach. Tak wygląda rosyjski wkład w „zaufanie niezbędne do osiągnięcia pokojowego rozwiązania”, o którym mówi Kushner.

Ustalanie gwarancji bezpieczeństwa z państwem, które nie chce przestać strzelać nawet na czas rozmów, przypomina omawianie planu rehabilitacji z człowiekiem, który wciąż dźga pacjenta nożem. I zapowiada, że noża nie odłoży, dopóki szpital nie zmieni regulaminu.

Carl von Clausewitz uczył, że wojna jest kontynuacją polityki innymi środkami. Kreml tę formułę odwrócił: negocjacje są dla niego kontynuacją wojny innymi środkami. Dlatego nie widzi powodu, by przerywać jedno na czas drugiego.

Zdanie Rubio brzmi szczególnie dobrze w ustach szefa dyplomacji prezydenta, który przed wyborami co najmniej 53 razy, jak policzyła CNN, obiecywał zakończyć tę wojnę w 24 godziny albo jeszcze przed objęciem urzędu. W kwietniu 2025 r. Donald Trump wyjaśnił tygodnikowi Time, że mówił w przenośni i żartem. Ta doba trwa już ponad 650 dni.

Po drugiej stronie stołu czas liczy się inaczej. Rosyjskiej delegacji przewodzi Władimir Miedinski. To ten sam doradca Putina, który w maju 2025 r. w Stambule miał powiedzieć Ukraińcom: „Ze Szwecją walczyliśmy 21 lat. A wy jak długo jesteście gotowi walczyć?”. Słowa te przytoczył korespondent The Economist, powołując się na źródło z sali rozmów. Sam Miedinski o 21 latach wojny północnej opowiadał potem w rosyjskiej telewizji.

Jedni liczą więc tę wojnę w godzinach, drudzy w dziesięcioleciach. Przy takim stole przegrywa ten, komu się spieszy, a nie spieszy się tylko Rosji. Widać to było już we wrześniu, gdy Steve Witkoff i Jared Kushner wrócili od Putina z trzema dobami ciszy nad Kijowem i niczym więcej.

Jared Kushner ogłasza, że Putin jest gotów na pokój „pod pewnymi warunkami”. Gratuluję odkrycia. Pod pewnymi warunkami na pokój gotowy jest każdy agresor w historii. Hitler w Monachium w 1938 r. też był. Warunek jest zawsze ten sam: dostać to, po co się przyszło.

Jakie to warunki, wiadomo od Wołodymyra Zełenskiego. Prezydent Ukrainy ujawnił, że Amerykanie pytali Kijów, czy byłby gotów „wymienić Donbas na bezpieczeństwo”. Odpowiedział tak:

Nikt nie wierzy, że Putin się zatrzyma, jeśli oddamy Donbas. Może zrobi przerwę, ale potem wróci: za rok, za dwa albo za pięć lat. I kto wtedy będzie winny?

– Wołodymyr Zełenski, prezydent Ukrainy, 10 listopada 2026 r.

Rosjanie pytają przy tym Ukraińców i Europejczyków, czy ci szczerze chcą pokoju. Podpalacz dopytuje strażaków, czy na pewno chcą gasić.

Sam Kushner jest dobrej myśli:

Dzisiejsze konstruktywne rozmowy w Abu Zabi napawają nas otuchą. Zgodnie z wytycznymi prezydenta Donalda Trumpa pracujemy nad zakończeniem tej niszczycielskiej wojny i stworzeniem niezbędnych mechanizmów bezpieczeństwa, które zapewnią Ukrainie suwerenność, bezpieczeństwo i dobrobyt, a całej Europie trwały pokój.

– Jared Kushner, specjalny wysłannik USA, wpis w serwisie X, 10 listopada 2026 r.

Otuchy nie brakuje. Brakuje tylko rosyjskiej zgody na cokolwiek, co by ją uzasadniało.

Siergiej Ławrow wyłożył karty bez owijania: „Nie zgodzimy się na kolejne zawieszenie broni, nie wiedząc, co będzie dalej”. Europejskie żądanie natychmiastowego przerwania ognia nazwał próbą kupienia czasu dla Kijowa. Za absolutnie rozsądne uznał za to, żeby najpierw ustalić „jasne parametry przyszłej architektury bezpieczeństwa”, a dopiero potem zająć się samą wojną. W tłumaczeniu z dyplomatycznego: najpierw porozmawiajmy o NATO, a Ukraina niech poczeka. Pod ostrzałem.

Zdanie o „kupowaniu czasu” warto zapamiętać, bo to najszczersza rzecz, jaką Ławrow powiedział tego dnia. Rosja nie chce rozejmu, ponieważ ostrzał jest jej argumentem przetargowym. Każda noc bez prądu w Dnieprze czy Charkowie to dla Kremla kolejny akapit stanowiska negocjacyjnego.

Sama propozycja nie jest nowa. To ultimatum z grudnia 2021 r., czyli żądanie cofnięcia infrastruktury Sojuszu do stanu z 1997 r. Dwa miesiące później rosyjskie kolumny ruszyły na Kijów. Wtedy Zachód odpowiedział „nie”. Dziś, jak opisał The Washington Post, amerykańscy wysłannicy jeszcze przed rozmowami zgodzili się dołączyć do pakietu architekturę bezpieczeństwa w Europie, czemu Waszyngton i sojusznicy z NATO dotąd się sprzeciwiali. Kushner ogłosił nawet pięciopunktowy plan. Zapewnia w nim, że NATO pozostanie fundamentem obrony zbiorowej i że żadne państwo nie dostanie prawa weta wobec cudzych sojuszy. Ławrow chce najpierw uzgodnić, ile z tego fundamentu zostanie.

Jakby tego było mało, według źródła bliskiego ukraińskiej delegacji w Abu Zabi „osobno” omawiano też gwarancje bezpieczeństwa dla Rosji. Tak, dobrze czytacie. Państwo, które piąty rok bombarduje sąsiada, chce gwarancji, że samo będzie mogło spać spokojnie.

Europejczykom, którzy do Abu Zabi przylecieli, szef rosyjskiej dyplomacji wskazał miejsce: skoro już są, „niech posiedzą w hotelu”. Rubio zapowiada tymczasem, że celem Waszyngtonu jest posadzenie Europy przy stole. Na razie jedyny pokój, jaki Europa ma w Abu Zabi zagwarantowany, to pokój hotelowy.

Najzabawniejsze, o ile to właściwe słowo, jest samo hasło „gwarancje bezpieczeństwa”. Ukraina ma ich już całą kolekcję. Także z rosyjskim podpisem.

W memorandum budapeszteńskim z 5 grudnia 1994 r. Rosja, USA i Wielka Brytania zobowiązały się szanować niepodległość, suwerenność i istniejące granice Ukrainy oraz powstrzymać się od groźby użycia siły i od jej użycia. W zamian Kijów oddał trzeci co do wielkości arsenał jądrowy świata. W angielskiej wersji dokumentu mowa o „zapewnieniach” (assurances), w ukraińskiej i rosyjskiej o „gwarancjach”. Rosja złamała obie wersje: dwadzieścia lat później zajęła Krym.

Drugi eksponat to Mińsk-2, podpisany 12 lutego 2015 r. Zawieszenie broni weszło w życie 15 lutego o północy. Trzy dni później ukraińscy żołnierze wycofywali się z Debalcewa, bo Rosjanie i ich „separatyści” uznali, że akurat tego miasta rozejm nie dotyczy.

Dlatego Zełenski mówi o rzeczywistych mechanizmach, które zapobiegną ponownemu wybuchowi wojny, a ukraińska delegacja, według źródła Ukraińskiej Prawdy, powtarza rzecz oczywistą dla każdego, kto nie jest specjalnym wysłannikiem: wojnę trzeba najpierw zatrzymać. Gwarancja spisana pod ostrzałem jest warta tyle, ile podpis strzelającego. A ile jest wart ten podpis, wiadomo z Budapesztu, z Mińska i z każdej nocy od 24 lutego 2022 r.

Ukraina przedstawiła konkrety: rozejm na Morzu Czarnym i w energetyce. Andrij Sybiha, minister spraw zagranicznych, mówi, że czeka na odpowiedź Moskwy. Ja też czekam. Moskwa zwykle odpowiada nocą i zwykle rakietami i dronami.

Zresztą raz już odpowiedziała: 11 października Donald Trump ogłosił wielkimi literami „ROZEJM ENERGETYCZNY”, obowiązujący ze skutkiem natychmiastowym, i dodał: „Obie strony się zgodziły. Nie łamcie go!”. Kreml niczego nie potwierdził, a Ławrow oznajmił, że Rosja nie zamierza znów kupować zapewnień i obietnic. Następnego dnia, według Zełenskiego, Rosjanie zaatakowali sześć ukraińskich obiektów energetycznych. Jeśli ten rozejm w ogóle istniał, przetrwał mniej więcej dobę. Te 24 godziny akurat się zgadzają. O tym, dlaczego uderzenia w ukraińskie zaplecze to ostatni atut Putina, pisaliśmy pod koniec października.

Do tego dochodzi arytmetyka. Według Putina Kijów kontroluje ok. 10% obwodu donieckiego, według Sybihy 20%. Kreml „wyzwolił” połowę ukraińskiej części obwodu, nie oddając ani jednego strzału. Pisaliśmy niedawno, że w praktyce rosyjska ofensywa grzęźnie, a straty rosną. Tym chętniej Moskwa próbuje zdobyć przy stole to, czego nie potrafi zdobyć w polu.

Wołodymyr Zełenski, pytany o rozmowy na spotkaniu ze studentami Uniwersytetu Kopenhaskiego, odpowiedział: „Z Rosjanami jest trudno. Oni, delikatnie mówiąc, nie są naszymi najlepszymi przyjaciółmi”. Pierwszy dzień ocenił jako konstruktywny i merytoryczny, a na pierwszym miejscu postawił sprawy humanitarne: „Uwolnienie jeńców wojennych pozostaje priorytetem”.

Jedynym realnym konkretem, który może szybko wyjść z Abu Zabi, jest wymiana jeńców. To dobrze, bo ludzie w rosyjskiej niewoli naprawdę nie mają nawet 24 godzin do stracenia. O tym, jak dyktatury zamieniają ludzi w walutę przetargową, pisaliśmy w tekście „Rodzina narodów, czyli potas za zakładników”.

Ukraina przyniosła propozycje, Ameryka otuchę, a Rosja warunki i 162 drony. O gwarancjach bezpieczeństwa rozmawia się z państwem, które złamało wszystkie, jakie Ukrainie dotąd podpisało. O architekturze Europy rozmawia się z Europą odesłaną do hotelu. O zapobieganiu następnej wojnie rozmawia się w trakcie obecnej.

Kiedy mówią armaty, dyplomaci mają dwa uczciwe wyjścia: milczeć albo sprawić, żeby armaty umilkły. W Abu Zabi wybrano trzecie: mówić głośniej, żeby nie było ich słychać.

Pokój jest blisko. Zostały jakieś 24 godziny, tak jak za każdym razem.

Autor: Artur Żak

Oficjalne źródła rosyjskie i białoruskie przytoczone w niniejszym tekście służą wyłącznie celom informacyjnym. Treści pochodzące z tych źródeł mogą stanowić dezinformację lub propagandę.